چرا اسلام ازدواج را «هویت دینی» زن و مرد می‌داند؟

به گزارش خبرگزاری حوزه، در نگاه رایج مادی، ازدواج صرفاً پاسخی به نیازهای غریزی و ابزاری برای تأمین منافع دنیوی است. اما در بینش آسمانی و الهی، نکاح نه یک قرارداد مادی، بلکه «هویتی دینی» و «بنیانی مرصوص» برای صعود انسان است. آیت‌الله جوادی آملی با تکیه بر روایات نبوی، ازدواج را سپر محکمی می‌دانند که مرد و زن را از پرتگاه‌های انحراف می‌رهاند. در این نوشتار، بازخوانی نگاهِ بلند اسلام به مفهوم تشکیل خانواده و اثرات معنوی آن در حفظِ دین بررسی می‌شود.

آیت الله العظمی جوادی آملی:

«ارزش زن به عنوان هویت دینی وقتی روشن می شود که گوشه ای از اسرار نکاح و رموز ازدواج از زبانِ صاحبِ وحی بازگو شود تا معلوم گردد که زن نه تنها ملعبه مرد نیست و نه تنها وابسته نمی باشد و نه تنها ابزار نیست بلکه چون بنیان مرصوصی است که مرد را از پرتگاه دوزخ می رهاند و از انحراف نجات می دهد و باهم از خطر تیرگی و تاریکی آسوده می شوند و هماهنگِ هم راهِ فلاح و صلاح و نجاح را طی می کنند و از طلاح و تباه و تبار می رهند.»

رسول اکرم حضرت محمد بن عبداللَّه صلی الله علیه وآله چنین می فرماید:«مَنْ تزوّج أحرز نصف دینه».

یعنی مردی که با زن ازدواج نماید و زنی که با مرد عقدِ زناشویی ببندد هرکدام نصف دین خود را حفظ نموده اند.یعنی هویّتِ مرد برای زن در نکاح ونیز هویتِ زن برای مرد در ازدواج یک هویت دینی است نه غریزی.

پیامبر گرامی اسلام صلی الله علیه وآله می فرماید:«ما من شابٍّ تزوّج فی حداثة سنّه الّا عجّ شیطانه، یا ویله عَصَمَ منّی ثُلْثَی دینه فلیتّقِ اللَّهَ العبدُ فی الثلث الآخر».

یعنی هیچ جوانی نیست که در عنفوانِ جوانی ازدواج نماید مگر آن که شیطانِ مراقب وی ناله بر می آورد که «او دو سوم دین خود را از من حفظ نموده است»، بنده خدا بعد از ازدواج باید درباره یک سومِ دیگرِ دین خود پرهیزکار باشد.

در این حال مرد یا زن جوان که پیوند زندگی مشترک را می بندند با این عمل بخشِ مهمّ دینِ خود را حفظ می نمایند. چنین نگرش ملکوتی به زن و نگاه الهی به ازدواج و بینش آسمانی به تشکیل کانونِ مشترک زناشویی هرگز مرد را وابسته یا آزاد نمی بیند و زن را نیز از نگاه وابستگی و ابزاری مصون می داند.

منبع: کتاب زن در آینه جلال و جمال ص٣٣٩،۳۴۰